Mutluluğa çok uzun bir yol var ve kilometrelerce uzanan bir ateş yaktım. Yolumu göreyim diye.
Yolu geçmek için kuyrukluyıldızıma bindim, gidiyorum. İçimi kemiren bu belirsizlik ve sessizlik.
Dönüş olmasın diye arkamdaki köprüyü yaktım. Hedefime gidişte sadece tek yön var.
Bu yolumda benimle dalga geçenler var, yolumu tıkayanlar var, birbirlerinin boğazlarını bile kesiyorlar.
Hepsi aynı kar taneleri gibi önümden düşüyorlar. Bir bir...
Ateş gibi yükseldiğimi görüyorlar. Önümde eğiliyorlar. Kalpleri yavaşlıyor. Bir bir...
Onlar önümde yerlere kadar eğildiklerken, gülen ben oluyorum...
En sonunda görecekler ki çelik bir yüreğim var. Tutulması zor olsa da kırılamaz bir kalbim var.
Dünya ile savaşıyorum, verdiği herşeyi alıyorum. Yüreğimin dayanamadığı zamanlar oluyor.
Rüzgara karşı yol almak için yaratılmış çelik yüreğim. Nerede olursa olsun, yanlız başıma da olsa.
Karşı duruyorum ve savaşıyorum. Yüreğinin götürdüğü yere gidiyorum.
Her zaman bir şans daha vardır. Ölmekten de artık korkmuyorum.
Karşı duruyorum ve savaşıyorum. Ne hissedersem onu söylüyorum.
Çelik bir yürekle doğmuşum.
No comments:
Post a Comment