Cevabı beklenmeyen soru... Ne dedim ben?

Aklımdan bin tane şey geçiyor (bu bin tane şeyin içinde mevcut düzenin değiştirilmesi, iş yaşantısının çetrefilli!! yolları, hiç kimsenin aptal olmaması ama düzene uyup aptal gibi davranması, bir şeyin iyi yapılacakken sırf çıkarlar veya özensizlikten kötü yapılması gibi)ve durmadan bunların çözümlerini düşünüyorum. Bu düşündüğüm şeyler o kadar fazla ki bir konuda konsantre olamıyorum. Daha da kötüsü hayatımı idame ettirmem gereken işlere yoğunlaşamıyorum. Daha daha kötüsü kafamda evirip çevirip çözüme ulaştırdığım şeyleri etrafımdaki insanlara aktaramıyorum, en kötüsü ise yanlış aktarıyorum.

"Benim durumumda olan başka biri var mı?"

Motivasyonum bu kadar yüksekken, bu kadar hayal kırıklığına uğramak gerçekten sinir bozucu bir şey.

Bu motivasyonu sağlayan ise yıllar önce okuduğum, "başarı" üzerine yazılmış çok başarısız =) bir yazı.

Ya da ben delirdim...

Innuendo gibi…

Zaman: İlkokul 4
Söz: Oğlum bak iyi bir okula girersen bütün dertler bitecek. Çocukluğunu okula girince yaşarsın.
Olan biten: İyi bir okula girilir. Ancak girilen okulda çabuk büyümezseniz böcekten bile daha fazla değer görmeyeceğinizi anlarsınız. Ayrıca dertler de bitmemiştir. Üniversite denilen olgu için tekrardan aynı eziyetleri çekmeniz istenir.

Zaman: Lise 2
Söz: Oğlum bak iyi bir üniversiteye girersen bütün dertler bitecek. Gençliğini üniversiteye girince yaşarsın.
Olan biten: Üniversiteye ite kaka girilir. Üniversitenin aslında lisede söylendiği kadar kolay bitirilmediği, her gün aslında bir üniversite giriş sınavına girer gibi hazırlanılması gerçeğinin farkına varılır. Her final bir ÖSS gibidir.

Zaman: Üniversite 3
Söz: Oğlum bak iyi bir işe girmen için 4 senede bu üniversiteyi bitirmen gerekiyor. İyi bir işe girince bütün dertlerin bitecek.
Olan biten: Üniversite bitirilir. İyi bir şirkette işe girilir. Dertler asıl şimdi başlıyordur =)

Zaman: Şimdi
Söz: Oğlum bak… eee şey… kem küm… Aslında seni sistemin parçası yapmaya çalışıyorduk. Sistemin parçası olmak istiyorsan herkesin yaptığını yap. HAYATTAN NEFRET ET, HEP SÖYLEN, İNSANLARI KIR, BENCİL OL, HEP SÖYLEN, HİÇ BİR ŞEYİ BEĞENME, BEĞENMEDİĞİNİ DİLE GETİR.
Olan biten: Bütün bu sözleri söyleyenlere acınır, yol çizilmiştir. Sana çelme takıp sistemin içine atmaya çalışanlardan sakınılır.

Birileri (kim bunlar cidden bilmiyorum ama yukarıdaki sözleri söyleyenler değil) hepimizle çok fena [çok afedersiniz] taşak geçiyor. Uyanın yahu. Koyun olma diyen büyüklerimiz bile aslında koyun.

Sonra koyun olmayacağınıza karar veriyorsunuz. “Hayat bizim verdiğimiz sözlerden ibaret” diye ağlıyorlar etrafınızda. Bana acıyorlar.

Ben ise hala gülüyorum.

Ölürken: “Lan ne güzel yaşadık, di mi lan?” demek istiyorum.

Yaşın! Beni update et... Peki

Ne kadardır içimi dökmüyorum internete şöyle bir vakti geldi diye tahmin ediyorum. Herkesin o kadar çok derdi var ki, benim için önemli olan onlar için incir çekirdeğini doldurmuyor. Ben de bu yüzden kimseye kendi dertlerimi anlatamıyorum. Anlatmaya kalkınca "yeter aq, seni mi dinleyecez" tepkisini alıyorum.

Hayat durmadan kuralları değişen bir oyun. Galip gelmek için stratejilerimi buna göre oyun içinde değiştirmek zorunda kalıyorum.

Ve yanlış karar vereceğimden korkuyorum...

Hedeflerime doğru kayıpsız gidiyorum fakat bu uzun yolda düşüp bir daha kalkamayacağımdan korkuyorum...

En büyük savunma kalkanım, o dalgacı duruşum çok darbe yiyor arkadaş. Ayakta durmakta zorlanıyorum artık.