Cevabı beklenmeyen soru... Ne dedim ben?

Aklımdan bin tane şey geçiyor (bu bin tane şeyin içinde mevcut düzenin değiştirilmesi, iş yaşantısının çetrefilli!! yolları, hiç kimsenin aptal olmaması ama düzene uyup aptal gibi davranması, bir şeyin iyi yapılacakken sırf çıkarlar veya özensizlikten kötü yapılması gibi)ve durmadan bunların çözümlerini düşünüyorum. Bu düşündüğüm şeyler o kadar fazla ki bir konuda konsantre olamıyorum. Daha da kötüsü hayatımı idame ettirmem gereken işlere yoğunlaşamıyorum. Daha daha kötüsü kafamda evirip çevirip çözüme ulaştırdığım şeyleri etrafımdaki insanlara aktaramıyorum, en kötüsü ise yanlış aktarıyorum.

"Benim durumumda olan başka biri var mı?"

Motivasyonum bu kadar yüksekken, bu kadar hayal kırıklığına uğramak gerçekten sinir bozucu bir şey.

Bu motivasyonu sağlayan ise yıllar önce okuduğum, "başarı" üzerine yazılmış çok başarısız =) bir yazı.

Ya da ben delirdim...